تمام من بی چون

نشسته بودی و نگاهي از جنس کودکانه<?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" />

 

به گلگون چهرت، مي وزيد

 

مردمان را چه کار به دل پر خونت

 

                  دلي از چشم زخم خدايانت خونين

 

          به صدای غزلي مي مانستي در زمان تاراج

 

يا به صدای آوازی ور شکست

 

 

چه سود که از نبرد خدايان باز گشتي

 

و چه سود که کوه بر قامتت خميده شد

 

چه سود اگر بر طوفان گذشتي

 

               و چه سود از در هم شکستن تاريخت که بر دفتر نه که بر

 

دل کشتگانِ هم او نقش بست

 

                   که ورق ورق تاريخ را سياه کاراني رقم زده اند که برسينه کودکان نشسته اند

 

                        و زنان را،  به نمودی از تيغ، به بالين خوانده اند

 

 

از نگاهي شکستي که برگرفت چشمان زيستنت را  که پيش از آن به بوسه ای ترا کشته بود

 

 

          از لباني مردی که بر چهره ها و آتش فرو مايگان بوسه زد

                    زان پس که ، جهان تو شد

 

آری آری! جهان تو به شهوت شيوخ عرب

 

به صدای گزنده نوبالغان اشرافي

 

به آتشي جز آنکه بر سينه ات برافروخته بود

                                                                سوخت

 

 

عشق فرو مايگان را نمي سوزد

 

چنين جز به راستي اگر چه در زمانه کژ

 

          و جز به بالايي سينه ای که در آن کوهستان مي خواند

 

             زخم نمي زند

 

  اگر چه از خنجری بيمار

 

 

نگاه کن فرومايه نتوانم گفت

 

بگو چه سرخوشانه به بالای ديگری مي پيچد

 

عشقه ای که سپيدار فرو مي اندازد

 

             کودکانه از صدای لرزان شهوت مردماني شعر مي سازد

 

           که شعری در جهانشان نبوده

 

****

 

(تمام اين شعربالايی چون شاملو رو دوست داشتي )

 

 

وتمام من بي چون

 

اگر شاعری عاشقم يا

 

        فرو افتاده ای فقير

 

اگر دستم به جمعگان چهره ات نمي رسد

 

و اگر سينه ام دل تنگي تو را شفا نمي دهد

 

 

اگر "محلات" جهان بر چهره ات يکايک قرباني شوند

 

و اگر ضمايمم چنان نيست که غم از دلت بشويد يا دل بر آن بندی

 

 

 

اگر حتي قبض مکالمه ام را چنان که بايد و باد خود نمي توانم

 

صدای من بي چون سيمای تو مي خواند

 

بي هوای آنکه بازپسي

 

عزيز دوسِت دارم

 

 

/ 2 نظر / 5 بازدید
دت

چقدر زشت!!!